Sint-Maarten

De collega’s die niet uit het ‘Sint-Maarten-gebied’ komen, horen vol verbazing hoe het kinderfeest in elkaar zit. Zij kennen het niet. Een gemiste kans. Want ik heb eigenlijk alleen maar leuke herinneringen aan het van deur tot deur gaan door Overbos.

Te beginnen met het zelf maken van een lampion op school van een pak karnemelk. Een week lang knutselen en er dan bij het eerste huis achter komen dat het bouwwerk wel erg brandgevaarlijk is. Voordat we de straat uit zijn, is het lichtje een hoopje as. We eindigen de tocht als een groepje kinderen met maar één lampion.
Ik denk aan onze achterburen op onze ‘eerste’ 11 november delen ze mandarijntjes uit. We zijn er daarna nooit meer geweest. Of aan de buurman die altijd een bak snoep buiten zet om niet te hoeven lopen, waardoor je in plaats van één snoepje er stiekem twee mee kan pakken. 
En misschien wel het belangrijkste: na afloop de tas op zijn kop en de buit bekijken. Om daarna de ‘vieze’ snoepjes te ruilen met mijn broertje en zusje.
Toch is er ook een mindere herinnering aan Sint-Maarten. De laatste keer dat wij – Bob, Tim en ik – van huis naar huis lopen, worden wij namelijk beroofd. Een ‘grote jongen’ stopt met zijn fiets. Grijpt de snoeptas van de buurjongen Bob en fietst daarna keihard weg. Verbouwereerd lopen wij naar huis. De buurvrouw belt meteen de politie. De aardige agenten nemen de aangifte op, maar kunnen weinig betekenen.
Tim en ik kunnen dat wel. We gooien ons snoep op één hoop en maken er drie stapels van. Het ruilen kan beginnen.

2 reacties

  1. De herinnering aan je verbrande lampion en altijd een nerd met zijn lampion die het wel bleef doen!!!!!
    Het stomste joch, meestal. Moesten we aan het einde van de straat maar achter hem gaan staan zingen, want zijn lampion deed het tenminste nog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *