Spillebeentjes

De spanning is voelbaar. De start van de 5 kilometer op de Haarlemmermeer Run staat op het punt van beginnen. Mijn doel is duidelijk: sneller dan de vorige keer. Het startvak is gevuld met hardlopers met hetzelfde voor ogen.

Run

Na het startschot komt de meute in beweging. De eerste meters zijn moeizaam. Het is druk en iedereen loopt elkaar in de weg. Pas bij de Hódmezõvásárhely fontein is er ruimte om een eigen tempo te lopen. Ik haal wat mensen in en word een paar keer voorbij gelopen.

Ter hoogte van de Kaj Munk komt er een jongen naast mij lopen. Hij is klein, mager en heeft spillepoten. Op het eerste gezicht zou je denken dat hij bij de jeugd mee had moeten lopen. Toch verraadt zijn gele shirt van AVH zijn loopvermogen. De jongen loopt iets harder dan ik doe, en ik besluit achter hem aan te rennen. De volgende twee kilometers wisselen we elkaar af. Tot de de finish in zicht komt.

De jongen laat zich iets zakken, waarna ik besluit te versnellen. Aan zijn ademhaling hoor ik dat hij nog achter mij zit. De laatste honderd meter gaan in, en voor het oog van het publiek besluit de jongen – als een volleerd atleet – vanuit mijn rug weg te sprinten. Even haak ik aan, maar dan worden zijn dunne beentje mij toch te veel. De jeugd wint.

Vlak over de streep klop ik hem ter felicitatie op zijn schouder. ’Goed gelopen’, antwoordt hij volwassen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.