Stank

De afgelopen dagen hangt er een vieze lucht op de redactie. Het is alsof er iets aan het rotten is. De stank is verschrikkelijk. We hebben al van alles geprobeerd om de lucht uit de ruimte te krijgen. Ramen staan tegen elkaar open, alle vuilnisbakken zijn geleegd en alle kasten zijn uitgespit op zoek naar de bron van de kippenvelopwekkende lucht. Maar: zonder het gewenste resultaat.

Een collega komt terug van vakantie. Ook hij ruikt de vieze lucht. “Het is alsof er ergens een rottende muis ligt”, zegt hij. “Vorige week rook ik die lucht thuis ook, overal zoeken, lag er een ontbindende kikker in de gieter. Die was erin gesprongen, maar kon er niet meer uit. Dat rook net zo”.

En dus gaan we samen op onderzoek uit naar een dode muis. Gewapend met ons reukvermogen beginnen we in de ene hoek van de redactie op weg naar de andere. Waar de lucht erger wordt, stoppen we. Dat lijkt te zijn in een hoekje bij de brandslang. De collega klopt op de wand. Een holle wand, met gips. Dat moet het zijn: een ontbindende muis die achter de wand vastzit.

Maar net voordat we met brute kracht een gat in de muur willen slaan, valt mijn oog op de gieter een paar meter verder. Met het verhaal van de stinkende kikker in mijn achterhoofd loop ik erheen. De stank wordt erger en erger.
Als ik met de gieter naar het keukentje loop en het water in de wasbak giet, krijg ik meteen spijt. Het water heeft een vreemde donkere kleur en de ruimte vult zich met een verschrikkelijke stank. Boosdoener blijkt geen ontbindende kikker, maar biologische plantenvoeding. Vreemd dat de planten nog rechtop staan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.