Trots na een helletocht

Ik kan trots zijn. Voor het eerst had Marionne gisterochtend een racefiets in haar handen. En het stuur liet ze pas los in Sint Maarten. Haar eerste ritje op haar Raleigh ooit, hield pas op na 84 kilometer. Voor ons dus geen Koninginnedag met drank en harde muziek, maar eentje met asfalt en afzien.

Het zonnetje bij vertrek uit Hoofddorp beloofde heel wat. Geurend naar zonnebrand en olie schoten wij het asfalt op, richting Velsen-Zuid. Daar zouden wij het pontje pakken naar het noordelijke deel van Velsen. Maar dat ging niet één, twee, drie. Er waren namelijk wat beren op de weg. In de vorm van rommelmarkten. In Overveen waren namelijk nogal wat wegen afgesloten.

Gelukkig kwamen we na wat kilometers omgefietst te hebben bij het pontje, waarna we het water overstaken. Toen zijn we naar Wijk aan Zee gefietst, waar de route naar Den Helder begon. Via de duinen van Heemskerk, Egmond en Bergen kwamen we uiteindelijk bij Camperduin uit.

Daar veranderde de lekkere zonnige rit met een briesje tegenwind, in een helletocht. In dit open terrein stond de wind namelijk pal op ons gezicht. Ons gemiddelde zakte zienderogen. Er was bijna niet tegen de wind op te beuken. Maar: mijn fietsmaatje hield goed vol. En langzaam gingen we toch vooruit.

Na vier uur gefietst te hebben kwamen we leeg aan in Sint Maarten. Met een prachtig gemiddelde van 21,7 kilometer per uur. En dan hebben we nog wat klimmetjes gehad ook.

En dus ben ik apetrots. Zwaar terecht, in mijn ogen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.