Uitwaaien

Het strand was voor hem de perfecte plek om even uit te waaien. Al jaren. Wanneer zijn kop vol zat met zorgen, wanneer zijn gedachten uit zijn oren naar buiten kwamen en hij niet meer wist wat hij moest doen, schoot hij de boulevard over. Op naar het zand en de zee om even lekker uit te waaien.

regen strand

Nee, niet achter de andere mensen aan. Waar hij liefde voelde voor het strand, had hij een hekel aan de mensen die het aantrok. Vooral de toeristen waren hem een doorn in het oog. Zandkastelen, bedjes en voetballen. Het stond in de weg, zorgde ervoor dat hij aan dingen ging denken.

Nee, naar het strand ging hij alleen wanneer het regende. En het liefst zo hard mogelijk. Wanneer zelfs de honden geen zin hadden om naar buiten te gaan, ging hij een blokje om. De rust, de stilte, de geur van de druppels. Keer op keer deden ze hem goed. Hoe slechter het weer, hoe beter hij zich ging voelen.

Hoe anders was dat vandaag. Door het wolkendek scheen een waterig zonnetje op zijn gezicht. Een hond snuffelde aan zijn handdoek en het zand kriebelde tussen zijn tenen. Hij voelde zich goed, vrolijk. Genoot van de surfers in de zee, van de kinderen die in de branding overgooiden met een bal.

De afgelopen jaren liep hij hier hand in hand. Als een puber, zo verliefd. Vandaag was dat over. Hij zat alleen in het zand. Met niet meer dan een lege kop. Uitwaaien? Opeens was het niet meer nodig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.