Eerste valpartij

Daar lig ik dan. Gebroken, geknakt, stijf als een plank en met de lakens tegen de wonden geplakt. Vrijdag ben ik gevallen met wielrennen. Voor de eerste keer ooit. Maar dat maakt het er niet minder pijnlijk op.

lichamelijke schade

Het bochtje waar ik doorheen moest zag er kurkdroog uit. Geen natte plekken, geen plassen. Maar omdat ik toch aan het losfietsen was, en aangezien er werkzaamheden bij het station Nieuw-Vennep waren, besloot ik gas terug te nemen. Het hielp niet veel. Bij het indraaien van een bochtje glipte mijn achterwiel weg en viel ik in volle vaart op het asfalt.

Binnen een paar seconden stond ik weer. Nam de schade aan mijn fiets op. De derailleur was gebroken. Het stuur en zadel stonden scheef. Het voorwiel had een slag. En verder vooral heel veel lakschade.

Opvallend genoeg was mijn wielerkleding, op mijn handschoenen na, nog heel. Thuis nam ik dan pas ook de schade op. Schaafwonden op hand en arm, knieën, scheenbeen en bovenbeen. Een mega ei op m’n schouder, rechter knie en scheenbeen. Mijn linkerscheenbeen heeft een deuk opgelopen. En verder gekneusde vingers, pols, weer dat scheenbeen en ribben. Tot slot ook nog een stijve nek en hoofdpijn.

Nu lig ik in bed. Mijn fiets staat bij Oppelaar. Het zal een week RPM worden. Want stoppen? Dat doe ik echt niet hoor. Na een valpartij gaat het meestal pas echt beginnen. Het is koers! En ik doe mee. Zodra de wonden gedicht zijn, de kneuzingen zijn genezen en de kloppende hoofdpijn is gestopt.

Een echte wielrenner noemen ze je na je eerste valpartij. Ik zou er nu echt bij horen. Leuk hoor, maar vooral jammer dat het zo moet. Die fiets is namelijk echt naar de kloten.

De schade (zo op ’t blote oog):

Share photos on twitter with Twitpic

Share photos on twitter with Twitpic

Hand

bovenbeen

De route stopte dus hier:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.