Vierkante prikkende ogen

Hij wreef in zijn ogen. God, wat jeukten ze. Hij wist dat hij eigenlijk moest stoppen. Hij zat er nu al zo lang. Als een mens vierkante ogen kon krijgen, dan had hij het nu wel. De jeuk van zijn ogen liep af en toe al over in een stekende pijn. Het was niet goed wat hij nu aan het doen was, dat wist hij zelf ook wel. Maar het ging net zo lekker.

oog

Het begin was dramatisch. Hij startte met Real Madrid. Het werd een fiasco, aan het eind van het seizoen stond hij vijfde. De Portugezen en Spanjaarden in zijn team begonnen op het trainingsveld een Derde Wereldoorlog, waardoor het kampioenschap slechts een droom bleef. Hij werd ontslagen, maar vijf minuten later had hij alweer een nieuwe baan. Met Borussia Dortmund dacht hij een betere slag te slaan. De doelstellingen waren minder en er zat genoeg talent in het aanwezige elftal. Het bleek een misvatting, in oktober werd hij al de laan uitgestuurd.

Hij vloekte. Hij tierde. Hij smeet zijn muis tegen de muur. Zijn ouders waren naar boven gekomen. Hadden gevraagd wat hem in vredesnaam bezielde. Hij had verklaard dat hij een spel aan het spelen was. Zijn moeder knikte. ‘Football Manager zeker’. Ze wist dat het zijn favoriete spel was. Dat hij niets liever deed. De kinderen uit zijn klas hadden een passie voor muziek, hij voor het bedenken van winnende systemen. ‘Nou stop nu maar even dan, we gaan eten’, meldde zijn moeder hem. Na een diepe zucht was hij opgestaan en had hij nog net een nieuw spel aan kunnen maken. En onder het eten maakte hij van de tuinbonen op zijn bord een nieuwe tactiek.

Toen hij weer boven kwam, was zijn computer klaar met laden. Hij startte met Ajax en wonder boven wonder kreeg hij zijn ploeg op de rails. Hij deed niets anders dan in de voorgaande spellen, maar hem hoorde je niet klagen. De Eredivisie werd ieder jaar opnieuw een prooi. Ook de beker kon hij meerdere malen in zijn virtuele prijzenkast bijzetten. Maar: die gewenste Champions League lukte maar niet. En dus bleef hij doorgaan. Hij ramde nog net niet zijn spatiebalk door het bureaublad heen.

Zijn moeder was al drie keer langs zijn kamer geweest. Had gevraagd wanneer hij van plan was om eindelijk te gaan slapen. ‘Je moet morgen wel naar school he?’ Hij had gegromd. Wilde nog even een half seizoentje verder spelen om te kijken of het dit seizoen wel zou lukken. Het bleek een misvatting. Ook dit virtueel jaar liep het Europees avontuur uit op een deceptie. Hij sloot zijn laptop af, om hem drie minuten later weer op te starten. Met de nieuwe instroom van regens moest het het komende jaar toch wel lukken?

Weer wreef hij in zijn ogen. Hij voelde hoe het slaap was opgedroogd en prikte in zijn ogen. Zijn telefoon ging. Hij griste het ding uit zijn broekzak. Het was zijn wekker, het was tijd om te douchen en naar school te gaan. Hij tilde zijn laptop op, de batterij was inmiddels gloeiend heet geworden. Hij zette de achterkant van het apparaat tegen zijn voorhoofd. Voelde hoe zijn hoofd verwarmd werd. Daarna strompelde hij zijn kamer uit: ‘Maaam, volgens mij ben ik ziek…’ Vierkante prikkende ogen

Klik op afbeelding voor grotere versie Naam: vierkante_ogen.jpg Bekeken: 3 Grootte: 37,2 KB ID: 3084

Hij wreef in zijn ogen. God, wat jeukten ze. Hij wist dat hij eigenlijk moest stoppen. Hij zat er nu al zo lang. Als een mens vierkante ogen kon krijgen, dan had hij het nu wel. De jeuk van zijn ogen liep af en toe al over in een stekende pijn. Het was niet goed wat hij nu aan het doen was, dat wist hij zelf ook wel. Maar het ging net zo lekker.

Het begin was dramatisch. Hij startte met Real Madrid. Het werd een fiasco, aan het eind van het seizoen stond hij vijfde. De Portugezen en Spanjaarden in zijn team begonnen op het trainingsveld een Derde Wereldoorlog, waardoor het kampioenschap slechts een droom bleef. Hij werd ontslagen, maar vijf minuten later had hij alweer een nieuwe baan. Met Borussia Dortmund dacht hij een betere slag te slaan. De doelstellingen waren minder en er zat genoeg talent in het aanwezige elftal. Het bleek een misvatting, in oktober werd hij al de laan uitgestuurd.

Hij vloekte. Hij tierde. Hij smeet zijn muis tegen de muur. Zijn ouders waren naar boven gekomen. Hadden gevraagd wat hem in vredesnaam bezielde. Hij had verklaard dat hij een spel aan het spelen was. Zijn moeder knikte. ‘Football Manager zeker’. Ze wist dat het zijn favoriete spel was. Dat hij niets liever deed. De kinderen uit zijn klas hadden een passie voor muziek, hij voor het bedenken van winnende systemen. ‘Nou stop nu maar even dan, we gaan eten’, meldde zijn moeder hem. Na een diepe zucht was hij opgestaan en had hij nog net een nieuw spel aan kunnen maken. En onder het eten maakte hij van de tuinbonen op zijn bord een nieuwe tactiek.

Toen hij weer boven kwam, was zijn computer klaar met laden. Hij startte met Ajax en wonder boven wonder kreeg hij zijn ploeg op de rails. Hij deed niets anders dan in de voorgaande spellen, maar hem hoorde je niet klagen. De Eredivisie werd ieder jaar opnieuw een prooi. Ook de beker kon hij meerdere malen in zijn virtuele prijzenkast bijzetten. Maar: die gewenste Champions League lukte maar niet. En dus bleef hij doorgaan. Hij ramde nog net niet zijn spatiebalk door het bureaublad heen.

Zijn moeder was al drie keer langs zijn kamer geweest. Had gevraagd wanneer hij van plan was om eindelijk te gaan slapen. ‘Je moet morgen wel naar school he?’ Hij had gegromd. Wilde nog even een half seizoentje verder spelen om te kijken of het dit seizoen wel zou lukken. Het bleek een misvatting. Ook dit virtueel jaar liep het Europees avontuur uit op een deceptie. Hij sloot zijn laptop af, om hem drie minuten later weer op te starten. Met de nieuwe instroom van regens moest het het komende jaar toch wel lukken?

Weer wreef hij in zijn ogen. Hij voelde hoe het slaap was opgedroogd en prikte in zijn ogen. Zijn telefoon ging. Hij griste het ding uit zijn broekzak. Het was zijn wekker, het was tijd om te douchen en naar school te gaan. Hij tilde zijn laptop op, de batterij was inmiddels gloeiend heet geworden. Hij zette de achterkant van het apparaat tegen zijn voorhoofd. Voelde hoe zijn hoofd verwarmd werd. Daarna strompelde hij zijn kamer uit: ‘Maaam, volgens mij ben ik ziek…’

Dit verhaal was voor de schrijfwedstrijd van Managers United.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.