Woon-werkverkeer wordt nog leuk

Standaard: zodra ik mijn auto instap om aan het werk te gaan, schuift er een pikzwarte wolk voor mijn hemelsblauw humeur. Ik heb een bloedhekel aan het naar mijn werk gaan. Nee, niet aan het werk zelf. Want werken bij dichtbij is echt leuk. Maar aan de weg daarnaartoe. En dan vooral: de files. Maar er gloort hoop. Dankzij een vriend ben ik de trotse eigenaar van een stalen Gazelle.

gazelle

Een fixie mag ik het niet noemen, aangezien het versnellingen op het frame heeft zitten, maar rouwig ben ik daar niet om. Op deze wit met rode racefiets, afgemonteerd met een Shimano 105, ga ik de files te lijf. Nee, die twee keer in de week dat ik meer dan 100 kilometer rij om op kantoor te verschijnen, ga ik niet per tweewieler afleggen. Maar de drie andere ritjes per week, lees: die van een kilometer of 20, ga ik wel fietsend doen. Gewoon: broekspijp in de sokken en de schoenen in de toeclips.

Goed voor het milieu, goed voor mijn portemonnee (wie verzint die benzineprijzen eigenlijk? Staat toch in geen verhouding met mijn kilometervergoeding?) én goed voor mijn humeur.

Dus Vennepse collega’s, pas maar goed op. Straks zien jullie mij ’s morgens nog voor de eerste bak koffie lachen. Dat zal vast even wennen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.